Gündüz Gazetesi yayımına “ara” verdi;

Nizam-ı Alem dergisinin son sayısının arka sahifelerindeki bir reklâm dikkate değerdi doğrusu!

Gündüz Gazetesi’ni tanıtan ve ‘Türkiye’nin Aydınlık Yüzü’ sloganı ile birlikte iri puntolarla:

‘Uzaylılar mı Okuyacak’ sorusu sorulmakta idi; gazetenin potansiyel okurlarına.

Doğrusu, gördüğümde, reklâmı tasarlayan zekânın yüksekliğini ve inceliğini kıskanmadım desem yalan söylemiş olurum. Tabii bu reklâmın gönlümde ve hafızamın kırkıncı odalarında aslında ne kadar mânidar bir yer işgal edeceğini hiç düşünemedim. Çünkü birkaç gün sonra Gündüz Gazetesi’nin yayımına “ara” vereceğini bilemezdim.

Uzaylılara yazık oldu gerçekten!..

Yorgan gitti(kavga bitmedi) ve olan uzaylılara oldu, gazetesiz kaldılar ve dünyalılar(!) da ‘kendi gazeteleri’ne abone olmak, okumak, abone bulmak, reklâm vermek gibi zahmetlerden kurtulmuş oldular; gözleri aydın. Artık rahatça Zaman, Yeni Şafak, Akit gibi gazeteleri alıp, reklâmlarını da yine rahatça bu gazetelere verebilirler. Hem üstelik bundan böyle ‘n’apalım, bir gazeteyi bile çıkartamadılar’ gibisinden ve içine şöyle garnitür kabilinden ‘üzülmüş bir ses tonu’ ilâvesiyle üst perdeden mazeretlerle vicdanlarını da rahatlatabilirler dünyalılar. Bunun için ellerinde kâfi ve de vâfi miktarda malzeme, artık var çünkü.

Biz tekrar reklâma dönelim.

Reklâmın tasarlayıcısı, ‘Uzaylılar mı Okuyacak’ gibi ince bir zekânın ürünü sorusu ile kimlere hitap ediyordu acaba? Meselâ, Milliyet Gazetesi’nin(son tirajını bilmemekle birlikte) en azından yüz bin kişilik okur kitlesine seslenip; ‘yapmayın yâ hû, biraz da Gündüz Gazetesi alın-okuyun’ mu demek istiyordu? Veya Zaman Gazetesi’nin okurlarına, ‘onların tiraj yerinde zaten biraz da bize bir omuz atın bakalım’ mı demek istiyordu?

Tabii ki seslendiği ‘öncelikli kitle’ bu gazetelerin okurları değildi, en azından ‘Uzaylılar mı Okuyacak’ sorusu,  müşteri çalmak sadedinde bir soru değildi; aksine tahminen beş yüzbin(500.000) kişilik  bir öncelikli kitleye sesleniyordu:

“Bizi sesiniz bilin ve öylece duyun. Biz ancak sizin desteğinizle ayakta kalabiliriz ve büyüyebiliriz. Bizim üzerimize gül koklamayın” diyordu bu beş yüzbin(500.000) kişinin ‘hiç olmazsa’ yirmibin(20.000) kişisine...

Oysa dünyalılar Gündüz Gazetesi’nin üzerine gül değil gülistan kokladılar...

Gündüz Gazetesi yayımına “ara” verdi.

Olan uzaylılara oldu.

Dünyalılar rahatladılar.

Gündüz Gazetesi’nin hiç mi kusuru yoktu?

Vardı tabii. Ama cenaze evinde ‘merhumun’ aleyhinde konuşmak töreden değildir.

Kaldı ki, yaşarken bile ‘bitkisel hayat’tan bir türlü çıkamayan ve sarf-ı mesai edenlerini de beraberinde adeta aynı ‘bitkisel hayat’a mahkûm eden Gündüz Gazetesi, idarecileriyle, yazarlarıyla ve her şeye rağmen ‘son okuyucularıyla’ cefakâr dağıtıcılarıyla kendisine düşen vazifeyi itmam etmiştir. Bu demde haklı bile olsa eleştiriye tahammülü yoktur bu satırların yazarının. Çünkü periyodik yazılarını aksatıp, sayfayı düzenleyen arkadaşımıza zor ânlar yaşatan bendeniz hariç, tüm yazarları ve en önemlisi içlerinde ezelî yakın ve ebedî emîn dostlarımın da bulunduğu tüm çalışanları her türlü takdirin fevkindedir. Onların verdiği emeğin ve gösterdikleri sabrın karşısında saygı ile temennâ ediyorum...

Heyy Uzaylılar!

Gündüz Gazetesi’ni kaçırdınız fakat, “Muhalif” çıktı; haberiniz olsun ve bu sefer elinizi çabuk tutun.

Heyy dünyalılar!

Siz rahatınıza bakın...