İstikrar ve uzlaşma istemiyorum..

Evet istikrar istemiyorum.    

Ayrıca uzlaşma da istemiyorum.

İstikrar adı altında ve demokrasi kılığındaki parlamenter monarşiye, topluma dayatılmış bir ketenpele veya top bir tarafa, toplum bir tarafa türünden ters köşe pozüsyonu olduğu gerekçesi ile  muhalefet ediyorum.

Bu ülke’de, başarısızların, soygun ve talan düzenini yıllardır devam ettirenlerin, milletvekilliğini ‘kazanılmış hak’, bir takım üst makamları da ‘baba’larının malı derekesine düşürenlerin ve bir takım sıfat ve makamları yıllardır mevcutlu olarak uhdelerinde bulunduranların, istikrar kavramını, cambazların şapkalarından çıkardıkları tavşan gibi kullanmalarından artık midem bulanıyor.

Altı kere gidip, yedi kere gelmeyi ve ardından da cumhurbaşkanlığı makamına çıkarak burada da yedi yıl ile yetinmeyen ve üzerine 5+5 =10 yıl daha isteyen Süleyman Demirel için son aylarda yaşanan savaşı, toplumumuzun zekâsına yönelmiş sunturlu bir hakaret olduğu  gerekçesi ile  lânet olası bir savaş olarak niteliyorum. Bu savaşın açık ve gizli taraflarının da kambur olarak Türkiye’nin sırtından tez zamanda düşmesini umîd ediyorum.

İstikrar istemiyorum ve uzlaşma da istemiyorum!

Artık iç kaldıran boyutlara varan uzlaşmadan da tiksiniyorum.

Sahip olduğu tüm değerleri pazarlık masasına yatıran ve sonunda hep kaybeden, hep aşağılanan ve hep istiskâle uğrayan uzlaşmacılardan da, bu uzlaşma adı altındaki çürümeye, uzlaşma kültürü adını verenlerden de ikrah ettim artık. Uzlaşma adına her şeylerini ve hâtıralarını da çürütenlerin uzlaşma kültürlerini, her yeri dökülen cüzzamlı vücutlarını saklama gayretleri olarak kendilerine bir kez daha hatırlatmak istiyorum. Çünkü hakikaten esef etmiyorlar hâllerinden çünkü, bu hâle râzılar  nev-zuhur uzlaşmacılar...

İstikrarsızlık istiyorum.

Artık; başarısızlık, gelişmemişlik, fakirlik, her hususta standart düşüklüğü, kalitesizlik, karanlık, manipülasyon ve provokasyonlardan oluşan bu istikrarın yerine; başarı, gelişmişlik, yüksek gelir düzeyi, sosyal adalet, nimet ve külfet paylaşımındaki adalet, onurlu vatandaş kimliği, genişletilmiş özgürlükler ve insan hakları, dünya milletler ailesi içindeki başı dik bir Türkiye, haysiyetli bir dış politika, mâzisi ile barışık bir kültür siyaseti, özgür bir üniversite, bağımsız bir yargı, sorumlu bir cumhurbaşkanı, sivil mahkeme kararlarına açık bir Yüksek Askerî Şurâ, kendi halkından korkmayan bir hukuk devleti, sahiplerinin sesi olmayan özgür ve tarafsız bir medya, barajsız bir seçim kanunu, ülkenin kendisinden istifade edeceği donanımlı bir parlamento, susturulmayan bir muhalefet, insana değer veren bir sağlık politikası, fırsat eşitliğine temin eden bir eğitim politikası'ndan  oluşan bir istikrasızlık istiyorum...

Artık; kendi değerlerinden taviz vermeyen, değerlerini pazarlık masasına yatırmayan, gereğinde ilkeleri için iktidar denen o dayanılmaz cazibeyi elinin tersi ile itebilecek, onurunu pazarlık konusu yapacak derecede uzlaşmayan, ama muhalefetde kalmayı da tercih edebilecek siyasî kurumlar istiyorum.

Böyle bir Türkiye’yi görme arzumu muhafaza etmek istiyorum.

Aksi taktirde hayat çekilmez bir hâl alıyor...