Ertelenen prestij 

17 Ağustos depremi nedeniyle zarurî olarak ve bu günlerde biraz iç politika, biraz da dâvete icâbetsizlikten ertelenen Osmanlı’nın 700. Yıl kuruluş kutlamalarından söz ediyorum.

Bahse konu kutlamalar için Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in tam 88 ülkenin devlet veya hükümet başkanlarına ‘zâta mahsus’ dâvetiye göndermesine rağmen, Cumhurbaşkanının dâvetini yalnızca 18 devlet  kabul ediyor. Bir kısmı dâvet ile muhatap olmayıp, cevap bile vermezken, bir bölümü de mazaret göstererek katılmayı reddediyor. Dâveti kabul edenlere bir göz atalım; başta Türk Cumhuriyetleri, İsrail, Hırvatistan, Arnavutluk, Sudan, Moldova, Cibuti gibi ülkeler.

Dâveti kabul etmeyenlerin listesi ise hem bu sütunun hacminin dışında, hem de moral bozacak türden. Zaten Ankara’nın moralininin de fena halde bozulduğunu belirtmek  malûm u ilan olacak herhalde! Dışişleri şimdi iptal mektupları hazırlamakla meşgul. Daha geçtiğimiz günlerde Türk Kurultayını ağzına yüzüne bulaştaran Türk bürokrasisinden böylesi bir organizasyonu haketmesini beklemek safdillik olacaktı zaten.

Sahi, Osmanlı’nın 700. Kuruluş kutlamalarının böyle büyük bir organizasyon ile gerçekleştirilmesi niçin  ertelenmiş olabilir?

Yalnızca  içinde tüm yoğunluğu ile yaşadığımız cumhurbaşkanlığı seçimleri ile ilgili olabilir mi? Sayın Cumhurbaşkanı, AGİT zirvesinde olduğu gibi hükümeti, dolayısı ile başbakanı gölgede bırakarak o müthiş mührünü vurmayı planladığı bu organizasyonu başkasına yâr etmek istememiş olabilir mi? Çankaya için son aylarda cereyan eden savaşlara bakılırsa, hiç de yabana atılacak bir ihtimal değil doğrusu; üstelik Demirel’in tarzına da uygun!

Veya dâvete katılımın bu kadar az oluşu mu ertelemenin sebebi? Eğer bu ise sebep, bu durumda katılımın neden bu kadar az olduğunun üzerinde ciddi ciddi düşünmek gerekmiyor mu? İşte belki bu soruya ve düşünme gerekliliğine dair bir ipucu; Başbakan Bülent Ecevit, bir TV kanalında; ‘700. Yıl kutlamalarının Cumhuriyet  kutlamalarının önüne geçmemesi gerektiği’ni söylemiş idi. Dâvete katılımın bu kadar az oluşunun altında Türkiye’nin kuruluşundan bu yana bir türlü üzerinden atamadığı Osmanlı karşısındaki ezikliğinden kaynaklanıyor olmaz mı?

Bu coğrafya üzerindeki hiçbir uluslararası görüşme masasında fikri sorulmayan, ne düşüneceğinden endişe edilmeyen, dış politikasını, Osmanlı coğrafyasındaki nüfuzunun potansiyel etkilerinden duyduğu korkuları ile tanzîm eden Türkiye’nin, böyle bir kutlama için  üstlendiği tabii dâvetçi statüsünün muhatap alınmayışı, istese de istemese de Osmanlı’nın vârisi durumundaki Türkiye’nin Osmanlı coğrafyasındaki etkisiz pozüsyonundan kaynaklanamaz mı acaba? Türkiye’nin Osmanlı’ya karşı halen yürüttüğü ‘reddi miras’ hukuku ile böyle bir davetteki ‘ev sahipliği’ gerçekten bir tenâkuz teşkil etmeyecek mi?

Türkiye Cumhuriyeti’nin Osmanlı’nın bir devamı olduğu gerçeğini kabullenmeyen, haydi kendi tabiri ile ifade edelim ‘içine sindiremeyen’ bir başbakanımız var; yanında da hafif sağcı, pasif milliyetçi, sulandırılmış muhafazakâr bir mHP. Türk Kurultayını bir komediye dönüştüren ve korkularının en berbat nümûnelerinden birini bu kurultayda da sergileyen ve Kızılderililere gösterdikleri ilgiyi Çeçenistan ile Doğu Türkistan yetkililerinden esirgeyen ‘devlet’in önce korkularını yenmesi, tarihi ve mazisi ile barışması gerekmektedir. Bunu yapamayan bir Türkiye’nin, törenler bazında dahi olsa emperyal bir rol üstlenmesi mümkün görünmemektedir. Osmanlı’nın 700. Yılı kutlamaları için devlet ve hükümet başkanlarına gönderilen 88 davetiyeden yalnızca 18’inin olumlu cevap bulması da bunu hazîn bir ispatı değil mi?