Yollar yürümekle aşınacak mı?

 

TBMM geçtiğimiz hafta tarihî bir oturum gerçekleştirdi ve bu tarihî oturumun neticesinde, ülkemizin son kırk yılına binbir fotoğraf bırakan Süleyman Demirel, Güniz Sokak’taki ikâmetgâhına  gönderildi; en azından şimdilik!

Süleyman Demirel’in görev süresinin uzatılmasına ilişkin anayasa değişikliği teklifinin etrafında kopartılan fırtına dindi ve TBMM’de ‘yeterli sayıdaki’ milletvekili dayatmalara itibar etmedi.

Süleyman Demirel’in cumhurbaşkanlığının reddi hususunda, her ne kadar parlamenter demokrasinin  itibarı gibi kaygılardan ziyade, politik pazarlıklardaki uyuşmazlıklar, biraz Özal’ın intikamı ve Mesut Yılmaz’ın Çankaya rüyaları gibi faktörler rol oynadı ise de, son tahlilde Ecevit-Bahçeli ikilisinin imza düşkünlüğü de fayda etmedi. Hatta Ecevit ve Bahçeli’nin imza konusunda gösterdikleri titizliği, Anayasanın oylamaya yönelik ilgili maddesindeki gizlilik ilkesinden esirgemeleri ve oylarını açık-açık kullanmaları merhum cumhurbaşkanı Özal’ı teyid etti; gerçekten bir kere delinmekle Anayasaya bir şey olmamıştı; hatta ikinciye delindi yine bir şey olmadı; üstelik kurallara düşkünlüğü ile tanınan(!) iki lider ve vükelâsı tarafından olsa bile...

Evet, Süleyman Demirel bundan sonra kimleri anasından doğduğuna pişman edecek, hep birlikte izleyeceğiz.

Perihan Mağden’in bir yazısından hatırlıyorum; Kenan Evren için ‘Huzur Şelâlesi’ demişti; 12 Eylül harekâtı ile ülkeye getirdiği huzura(!) istinâden veya Marmaris’teki münzevî hayatına dair, sebebini tam hatırlamıyorum ama, tabir güzeldi; ‘huzur şelâlesi’.

Süleyman Demirel bundan sonraki ahir ömründe Güniz Sokak’taki evinde huzur içinde hâtıralarını yazacağı huzurlu(!) günlerin ipini mi çekiyordur, yoksa siyasete sil baştan diyerek oylama sürecinde kendisini ters köşeye yatıranlarla hesaplaşacağı günlerin heyecanını mı yaşıyordur, siyasete sil baştan dediğinde bit pazarına nur yağar mı? Bu soruların cevabı için pek fazla beklemeyeceğiz gibi.

Önemli olan TBMM’nin  parlamenter demokrasimizin itibarını korumak gayesi ile olmasa da soğuk savaş dönemi politikacılarından birini emekliye sevk etmiş olmasıdır. Bu sevk ediş yeni sevk oluşlara gebe olmalıdır.

‘Bu ülke’de artık, yollar yürümekle aşınmalıdır.

‘Bu ülke’de artık, “verdimse ben verdim” diyenler de verdiklerinin hesabını vermelidir.     

‘Bu ülke’de artık, ormanlar üniversite için bile olsa kimseye peşkeş çekilmemelidir.

‘Bu ülke’de artık, kimse anasından doğduğuna pişman olmamalıdır.

‘Bu ülke’de artık, çağdaşlık Bethowen’in  8. Senfonisi’nin dinleyici sayısı ile ölçülmemelidir.

‘Bu Ülke’de artık, Çankaya’daki aile fotoğraflarına hırsızlar, çeteler, bankaların içini boşaltanlar girmemelidir.

‘Bu ülke’ artık tüm kesimleriyle nefes almalıdır; rahat bir nefes.

Bütün bunlar, darı ambarındaki aç tavuk beklentisi mi acaba, ne dersiniz?