Kitlelerin yeni oyuncağı:

Cep Telefonları

Çoktandır yazmayı düşünüp de yazamadığım, fakat, artık iç kaldıran boyutlara varan bir rükuşluktan söz etmeden daha fazla duramayacağım.

Teknolojinin insanlığın kullanımına sunduğu bir takım ürünlerinin bizim ülkemizde olduğu kadar sırıttığı muadilimiz bir başka ülke daha var mı; açıkçası bilmiyorum. Yurt dışına hiç adımını atmamış ve İstanbul’a bile tedirgin bakışlar gönderen birisi olarak, sizlere ‘Batı’da cep telefonu kullanımı...’ diye başlayan nutuklar atacak Avrupa’ya dair bilgi-görgüden yoksunum sizin anlayacağınız. Ancak televizyon deyû tesmiye olunan ve uzağı yakın eden sihirli kutudan seyredebildiğim Avrupa ve Amerika’dan sokak manzaralarının içerisinde, elinde-belinde cep telefonu gezdiren, uluorta o aletle konuşan insanları fark edemediğimi belirtebilirim. Gelişmiş ülkelerdeki cep telefonu hedef ve kullanıcı kitlesinin sosyolojik tahlil ve istatistiklerden de haber-dâr değilim maalesef, fakat, yine de cep telefonunun ülkemizi işgali hususundaki muhalefetimi burada ilan etmeğe kararlıyım. En az Avrupa Birliği kadar önemli bir meseledir benim için...

Ericcson firmasının bir üst düzey yetkilisinin mülâkatını okumuştum bir dergide; kendilerini şaşırtan üç tane pazar olduğunu söylüyor ve bunlardan birinci sıradaki ülke olarak da Türkiye’nin adını veriyordu muhterem. Hedefledikleri satış rakamının ilk yıl için elli bin(50.000) adet telefon olduğunu, fakat, gelen  talep karşısında çok şaşırdıklarını da belirtmişti üst düzey Ericcson yetkilisi. Yüzüm kızardı okurken. Kendilerini şaşırtan diğer iki ülke de gelişmekte olamayan ülkelerdendi...

Burada bir kehânette bulunayım; yakın zamanda gazetelerin promosyon malzemesi olmaktan da tenzil edilip, deterjan kutularından çıkmağa başlayacak kitlelerimizin oyuncağı.

Her sokak başında, işsizlikten dükkanlarının önünde sohbete mahkûm esnaflar arasında, ortaokula kadar inen öğrenci kitlesi içinde, memur, işçi, üst ve alt düzey bürokrasi basamaklarında, devlet katlarında ve galiba en önemlisi de işsiz kitlelerde birinci sohbet mevzuu cep telefonları.

Sizinkinin titreşimi var mı, mesajlarınız ücretli mi, ücretsiz mi, galiba sizinki biraz daha kalın mı ne, ama sizinki de ağır gibi duruyor, felancada bir cep telefonu gördüm inanın sanki insanın elinde yok gibi, ses kayıt edebiliyor mu telefonunuz, tek tuş araması var mı, ekranınız neden bu kadar küçük veya büyük, telefonunuzun anteni de çok abartılı canım, affedersiniz telefonunuzu saldırı maksatlı mı kullanıyorsunuz(büyüklüğünden dolayı okkalı  kinâye durumları), n’apalım büyük müyük ama her yerde çekiyor, cebiniz kaç(sorunun sakatlığı bir tarafa, cep telefonunun bulunmama ihtimali artık değerlendirilmiyor bile)...

Böyle uzayıp gider  yurdumun cep telefonu muhabbetleri. Enflasyon, işsizlik, dış borçlar, Apo, Kopenhag kriterleri, Avrupa Birliği gibi mevzular sohbet klasmanına giremiyor artık; varsa yoksa cep telefonları...

Toplantıda, ziyaretlerde, konserlerde, tiyatrolarda, hatta camilerde o envaî çeşit melodileriyle mâruz kaldığımız ve daha önceleri onsuz nasıl yaşadığımıza bir türlü akıl erdiremediğimiz cep telefonları. İhtiyaca değil komplekslere cevap veren o sihirli âletler. Siyâsî kimliklere dair tüyolar veren, kiminin Çırpınırdı Karadeniz, kiminin okkalı bir Tale’âl bedr u aleynâ, kiminin Motzart 40. Senfoni, kiminin Onuncu Yıl Marşı melodilerinden oluşan sinyalleriyle kulaklarımızı tırmalayan(en azından bendenizin kulaklarını) cep telefonlarımız...

Üst sınıfların kendi telefonlarını işsizlerin belindeki telefonlardan ayırmak için itibar ettiği gümüş kaplamalı telefonları ise işin belki de en trajik olan kısmı. Kültüründen yoksun teknolojik nimetler, daha çook mizah malzemesi sergileyecekler gibi görünüyor ülkemizde...

İşsizlerinin eline cep telefonu tutuşturan devletimize Allah zevâl vermesin!..

Ve cep telefonu sahibi dostlar da kusura bakmasın bu arada!...