Milliyetçilik mi dediniz?

Geçtiğimiz sene Adenouer Vakfı bir araştırma yapmıştı Türkiye’de; araştırmanın sonuçlarından yalnızca birisi yayınlanmış idi, küçük bir haber olarak. Türk gençliğinin %40’ının Türkiye’den gitmek istediğini ortaya çıkarmıştı bu araştırma. Türkiye’de hiçbir ses getirmedi bu durum, kimse ilgilenmedi bu istatistik ile...

Bir kaç gün önce internette bir siteye girdim; www.mezun.com sitenin ismi. ABD’de yüksek tahsil imkânları ve Green Card işlemleri ile ilgili geniş bilgiler veriyor site. Sitenin verdiği bilgiler arasında Green Card için Türkiye’den başvuruda bulunanların sayısı oldukça önemli, bu sayı ‘yüzbinlerle’ ifade ediliyor, ABD’nin Green Card ile alacağı insan sayısı ise tüm dünyadan  50 bin, yalnızca 50 bin... Geçtiğimiz ay tüm dünyada 13 milyon kişi başvurmuş...

ABD kabul etse vaya birkaç ülke, ‘bu ülke’ boşalacak...

‘Bu ülke’de ‘milliyetçilik’ten ne kadar sıklıkla bahsedilir ve ‘milli birlik ve beraberlik’ lâfları ne kadar çok edilir ve ‘bu ülke’de ‘milliyetçilik’ bir parti tarafından özel isim olarak ipotek altına alınıp tabelâsına yazdırılmıştır. Damarlarında dolaşan asil kandan söz edilir bu milletin, vatanına bağlılığından, bayrağına saygısından, toprağına sadakatinden... Yedi düvele karşı bir yere gitmemiş de, kazma-kürek savaşmıştır cümle âlemle netekim...

Ne olmuştur da devleti-vatanı-toprağı ile bağları bu kadar zayıflamıştır ve ‘bu ülke’den kaçarcasına gitmek istemektedir bu milletin evlâdı?

Neler olduğu artık sağır sultanın bile malûmudur.

Bu gidiş, bu kaçış isteği bir senedir gittikçe yaygınlaşmaktadır ve kimsenin de ilgi alanına girmemiştir henüz. Ne sosyologların, ne siyâsetçilerin ne de devletlû kesiminin!

Bu tür rakamları görünce, Niyazi Berkes’in, “Unutulan Yıllar”  isimli hatırâtından bir bölümü hatırladım. Berkes, Amerika’da iken, Prof. Robert E. Park kendisine; “Türk toplumunun, toplum sınıflarının, köy, kasaba, kent, mahallelere varıncaya kadar nüfus, aile, cürüm, evlenme, boşanma, yer değiştirme, kadın-erkek, aile-çocuk ilişkileri” gibi pek çok istatistikî sorular sorduğunu ve Berkes’in bu sorulara cevap veremeyeceğini anladıktan sonra da, “hayret, size ne biçim sosyoloji okutmuşlar” dediğini yazar anılarında ve itiraf eder; “ömrümde bu denli küçüldüğümü hatırlamadığım bir imtihan önünde bulunmadım”(Niyazi Berkes, “Unutulan Yıllar”, İletişim Yay, sf. 126)...

Türkiye’de sosyoloji okutulup okutulmadığı bir yana, Türk gençlerinin bir kısmı hâlâ cüzzamlı muamelesine tâbi tutuluyor üniversite önlerinde. Bir üniversite kapatılıyor, kimsenin gık’ı çıkmıyor.

Milliyetçilik her türlü sosyal ve kültürel tanımlama ihtiyaçlarının hâricinde ikinci planda bir kimlik meselesi. Cumhuriyet Bayramlarında şehir meydanlarında ‘Türkiye-Türkiye...’ diye bağırabilmek için lâzım gelen bir slogan malzemesi.

Kur’ân-ı Kerim’in Vakıa Suresi’nde, ‘Amel defterleri sağından verilenler...’ diye devam eden 7. ve 8. ayetlerdeki ‘sağcılar’ı kendisine yontan ve ilgili ayetlerde sağcıların övüldüğü mânâsını çıkaran bir şaşkın sağ anlayışını bir zamanlar yaşayan Türkiye, K. Deutsch ve Popper  arasındaki milliyeçilik tarifleri arasında, kendisine ait bir tarif bulamamış ve kendine özgü olanı da üretememiş bir ülke olarak, hâlâ milliyetçilik anlayışını devletle arasındaki fikrî mânâdaki ensest ilişkiye dayandırmakta.

Fert kavramını öncelikler sıralamasında en arkalara bir yerlere atan Türk milliyetçilerinin zihni faaliyeti(faaliyetsizliği), fert kavramının yerine, kof, şişirilmiş, abartılmış, aslı-astarı olmayan, ikinci sınıf köylü dayanışmasından ibaret bir ‘biz’ kavramını yıllardır kabaca işlemiş ve inisiyatifsiz, bilgisiz, cahil, kalite kaygısından bî-haber, estetik değerlerini yitirmiş,  ne idüğü üzerinde hiç düşünülmemiş muallâk taşı gibi havada duran bir ‘milli değerler’ kalıbı ile yıllardır durumu idare etmiş.

Ülke nüfusunun % 20’sinden fazlası açlık sınırında, %20’sinden fazlası da yoksulluk sınırında, asgari ücreti insanî hayat stardartlarının çok altında, enflasyon ve vergi külfetinin tamamı dar gelirlinin omuzunda, her yıl Kocaeli büyüklüğünde toprak parçasını erozyona kaptıran, bilimsel araştırmalar kategorisinde 150. sıralarda, kentleşme gibi bir kavramla henüz tanışmamış, şehirlerini varoşların yuttuğu, çalışan küçük çocuk sayısında yine dünyada hatırı sayılır(!) bir yeri bulunan, dış borçlarının yarısı tutarında bir devasâ parayı bir kaç aileye peşkeş çeken bir bütçe.. vs.. vs..

Bu şartlar altında kapağı yurt dışına atmak için sırada bekleyen ‘yüzbinlerce’ Türk insanı...

Ve ‘Milliyetçi Türkiye...’

Kahkaha sesleri size de geliyor mu?

* * * * * * * * 

Cumhuriyetin ilk yıllarının yüksek bürokratlarından birisiydi, Samet Ağaoğlu olabilir, eğer yanılmıyorsam; ‘mağlup bir medeniyetin çocukları” demişti bizim için. Gerçekten de öyle; biz mağlup bir medeniyetin çocuklarıyız ve mağlubiyetimizden beridir belimizi doğrultamamışızdır. Sahaya çıkıp, sürekli gol yiyen bir takımın oyuncuları gibiyiz. Yediğimiz iki gol arasında geçen zaman, topun santra ile kalemize gelişi arasında geçen dakikalar kadar kısa. Sokakta herkes bize bakıyor sanki; ‘mağlup bir medeniyetin çocukları işte bunlar’ diyerek. Boş bir stadyumda çıktığımız müsabakadayız ve dolayısı ile kötü oyunculara ‘dışarı’ diye bağıracak seyirci desteğinden de mahrumuz. Takımımızdaki oyuncular birbirini tanımıyor, sırtımıza giydiğimiz formalar bile başka başka. Teknik direktörlerimiz oyunu okuyamıyor.

‘Hüküm verecek hakemler’i mi soruyorsunuz?

Onlar da federasyondan yana; bizim için yalnızca dua ediyorlar(!) ve ardından aleyhimize düdük çalıyorlar... Kendi sahamızda sürekli deplasmandayız ves-selâm ve ‘bu ülke’den gitmek dileriz ...

“Ehl-i dil ârâm ider her kande

  rağbetlenir

  Gâh olur gurbet vatan,

  Gâhi vatan gurbetlenir”.

“Milliyetçi Türkiye...”

Kahkaha sesleri size de geliyor mu?