Telvin Hüsn-ü Hat Sahaf Şiir sine40
Anasayfa > Servet Avcı > Bütün korkaklar zalimdir

Bütün korkaklar zalimdir



Bütün korkaklar zalimdir... Veya bütün zalimler korkak... Dünyanın en orantısız savaşlarından birisiyle sivilleri katleden İsrail, korkaklığın ve zalimliğin devlete dönüşmüş hâlidir... Bebeklerin üzerine daha roketler düşmeden destek açıklayan ABD’nin ve onu takip eden Avrupa’nın himayesinde, mazlum kanıyla tarih yazılıyor... Bu zulme, İslâm dünyasının kahredici suskunluğu maalesef eşlik ediyor... 


Silahça ne kadar üstün olunursa olunsun elbette son sözü ‘insan’ söyler... İsrail bunu Güney Lübnan’ı işgal etmek isterken gördü... Genel Kurmay Başkanı’nın istifasıyla sonuçlanan Lübnan bozgunu, silahın her şey demek olmadığını gösterdi onlara... Mavi Marmara baskınında, silahsız insanlar tarafından rehin alınan ve ağlayan İsrail askerlerinin görüntüleri, o çok övülen, operasyonel gücün dünyadaki raconunu sarsmıştı... Bütün bunlara rağmen, Gazze ‘yumuşak halka’ydı gözlerinde... Çünkü Gazze her tarafı kuşatılmış bir ‘getto’ gibi... Ne soydaşları, ne dindaşları yetişiyor yardımına... İslâm dünyasının uşak ruhlu siyasetçileri, hantal örgütleri ve emperyalizm karşısında ya diz çökmüş ya da işbirliğine girişmiş yöneticileri yüzünden neredeyse yapayalnız... İnsanlara zulmetmeyi de, zulmolunmayı da yasaklayan Allah’a emanet Gazze...

***

Ne zaman Filistin konusu gündeme gelse, kimilerinin aklına hemen Birinci Dünya Savaşı sırasında Arapların bizi arkadan vurması gelir... Buradan hareketle, ya “Bize ne?”  diyerek, coğrafyadaki yangına sırt çevirmemiz gerekmektedir ya da örtülü bir şekilde saldırganı desteklememiz!.. 


Oysa bu yaklaşım, statejik, dinî ve tarihî açılardan yanlış bir yaklaşımdır... Tarihî açıdan yanlış olan ‘genelleme’ yapılmasıdır... Evet, İngilizlerle işbirliği yaparak, Osmanlı’yı arkadan hançerleyen Arap ihanetlerini yaşadık... Lawrence’ler, Şerif Hüseyinler elbette hayal ürünü değil, tarihen sabittir... Ama başta Kuzey Afrika ve Basra olmak üzere cephe cephe başka Araplarla birlikte ölümlere de koştuk... Bu gerçeği en iyi bilen ve yaşayanlardan birisi de Mustafa Kemal Atatürk’tür.. Keza Çanakkale’de de... İşin özü, ‘mâzi’yle aramıza mesafe koyma arayışına, ‘Arap ihanetleri’ üzerinden meşruiyet kazandırılmak istenince ortaya gerçekle yüzde yüz örtüşmeyen bu sonuç çıktı... 
Stratejik açıdan yanlış olan ise, bölgede kurulmakta olan yeni düzene ve onun taşıyıcılarına karşı saf tutmamaktır...


Günümüzde İsrail bir büyük üstür ve büyük üssü emperyalizmin ortak menfaatleri adına genişletme gayretindedir... Burada önümüze bir yol ayrımı çıkıyor... Ya mazlumlarla ve coğrafyanın ezilen, uşaklığa icbar edilen tüm unsurlarıyla bir olup yeni düzene karşı çıkacağız veya siyasî iktidarın yaptığı gibi ‘çift kişilikli’ davranacağız!.. Bir yandan ‘din kardeşliği’ edebiyatını sarılacağız, diğer yandan stratejik ortağın sözünden çıkmayacağız!... 


Sadece bu açıdan bakıldığında bile, ‘eskinin günahları’nı bugüne taşıyarak, bir türlü iştahı kesilmeyen Batı yayılmacılığı karşısında dikilmesi gereken ortak direnci zayıflatmak ve yine emperyalistlerin kucağına doğru savrulmak rasyonel bir strateji olamaz... Gelelim dinî açıdan yanlışlığa... Doğan her çocuğun, atalarının günahlarıyla doğduğuna inanılması ve bu günahlardan arınmak için çeşitli ritüellere tâbi tutulması başka bazı dinlerde vardır ama İslâm’da yoktur... İslâm bu konuda nettir; her çoçuk İslâm fıtratı üzerine doğar, masum ve günahsızdır... Yani, atalarının gühahını ondan soramazsınız... Bugün İsrail’in attığı fosfor ve misket bombalarıyla yanan ve delik deşik olan her çocuğa, ‘bir tarağın dişleri’ hassasiyetiyle değil de, büyük büyük dedelerinin yaptıkları çerçevesinden bakmak, bir anlamda İsrail’e onay vermektir... Enkazın altından ağzında emzikle çıkarılan her bebeğin âhı, bütün önyargıları mahkûm edecek insanüstü bir güce sahipken, tarihe ve insanlığa karşı sorumluluk hisseden hiç kimse, gücünü bebekler üzerinde deneyen bu vahşet sahibi şımarıklar karşısında sessiz kalamaz... Hele müslümansa hiç kalamaz... 

***

Bir parantez de çifte standartlarımız için açalım... Neden kimisi için Filistin önemlidir de, Urumçi önemli değildir? Ya da neden Myanmar’a yetişmek lâzımdır da, Karabağ göçmenlerini görmesek de olur? Neden Kerkük’e Telafer’e kulak vermek, Tahrir’e kulak vermek kadar değerli değildir? Hocalı neden unutulur? Yoksa Batı Trakya, Lübnan’dan ayrı bir gezegende midir?


Sahi, acılar karşısındaki bu adaletsiz  ‘kategorize oluş’lar neden? İdeoloji, milliyet duygusu, mezhebî veya dinî taassup, mazlumun âhı sözkonusu olduğunda neden çifte standarda yol açıyor? 


Kirli tarihin kendi kanlarıyla yazıldığından habersiz bebeklerin, mazlum ve masumların acıları üzerinden ideloji sürdürüp, adeta parselasyon yapılmış gibi, başka mazlumların acılarına sırt dönmek ne çirkin bir çelişki... Ve çirkin olduğu kadar, ‘bir tarağın dişleri’ne yakışmayacak, inandırıcılıktan da uzak bir çelişki... 
Oysa en yakınımızdan başlayarak, milliyeti, dini ve ideolojisi ne olursa olsun, bütün insanlığın derdi ‘bizim’de derdimiz olmalı... Onun için diğerleri gibi Gazze de ‘bizim’dir... Tıpkı Çanakkale’de üzerinde ‘Gazze’yazan mezar taşı kadar ‘bizim’!..

Yorumlar

Güvenlik Kodu

vahiy  insan  şehir  revelation  ahlâk  etik  ethica  nüzhet yalan estetik  metafizik  ebrah doğu  batı  fıtrat  creation  yaratılış  iyilik  kötülük  dürüstlük  eşref-i mahlûkat  kişilik  asâlet  cesâret  vefâ  sadâkat  ihânet  yalan  immoralist  mitoloji  belh’um adâl  aere perennius  antere  genetik  şuur  terbiye  muâşeret  muâşaka  muvâsalat  firâk  zarâfet  letâfet  ferâset  panteon   rolyef  fresk  heykel  portre  gravür   ideal  ülkü  ülkücü   kerbelâ  aşk keşke  cennet  cehennem  araf  âdem  havva  hâbil  kâbil  elma  haz  hayâ  hicap  gurur  hürriyet  adâlet  musâvat  agnostic  akıl  dacret  locig  analytical  antiq  aristokrasi  kûrûn-i vustâ  giyotin  hakikat  hikmet  paradox  dialectic  tenkit  stoa  akademia  logos  logos spermaticos  felâsife  gelenek  hermeneutic  semantic  hint  upanişad  mutezile  ihvân-ı safa  ilk neden   iskenderiye okulu  medinetü’l fâzıla   hürriyet  kölelik  rönesans  ütopya  rethoric allah’ın kulu abdullah muhammed  kur’ân  endülüs ibn-i rüşd  aristotales  şeyh gâlip  farâbi  platon  sokrat   marcus aurelius  galile  mimar sinan  kirkedard  farabi  ibn-i sina   ibn-i hâldun  kafka  taşköprülüzâde  gazâli  musa cârullah  şemseddin sâmi frasheri  bergson  enver paşa  muhammed ikbal  hayyam  mehmet âkif  yâkup cemil  şems  ibn-i haldun  mevlâna  ali şeriâti  fuzulî  ebu’l âlâ el maarrî  ahmet mithat efendi  cemil meriç  nâmık kemal  ahmed hamdi tanpınar  kemal tahir  yahya kemal  cahid zarifoğlu  dostoyevski  tolstoy  knut hamsun  nietzsche  oğuz atay gogol  albert camus  descartes  herman hesse  puşkin  halil cibran  kaşgarlı mahmut  tevfik fikret  cenap şehabettin  neyzen tevfik  motzart  bach  mahler  tarkovski  suç ve  cezâ   anna karenina  madonna  prag  istanbul  çocuk kalbi  sn. petersburg  soljenitsin  marks  kant  heraklit  hegel  el-hamra  endülüs  kâmus u türkî  redhouse  wagner  kâmus u okyanus  lugat-i fransevî  iliria shqip  meydan larusse  şakâyık-ı nûmâniye  mevzuâtü’l ulûm  abdülkadir merâgi  ıtrî  muhammed esed  michelangelo van gogh  cezanne  rembrand  monet  hoca ali rıza  ulysess gaze  eleni karaindrou  sezen aksu  golha  farid farjad  osman hamdi

Tasarım : ATS